Σάββατο, 10 Μαΐου 2008

Απολογία σκέψης

[Νόμιζα πως αφού το σχολείο ουσιαστικά έχει τελειώσει για μένα, θα είχε τελειώσει και αυτό το blog. Προφανώς αυτή η ώρα δεν έφτασε ακόμα...]

Τις προάλλες διάβαζα Ιστορία (κατεύθυνσης). Λοιπόν, θα έλεγε κανείς ότι μετά από συνεχείς επαναλήψεις όλη τη χρονιά τώρα πια θα είχα μάθει τα πάντα. Όμως ενώ τα τέσσερα από τα πέντε κεφάλαια έβγαιναν εύκολα, το τελευταίο δυσκολευόμουν και ακόμα δυσκολεύομαι να το αποστηθίσω.

Το τελευταίο κεφάλαιο για όσους δε γνωρίζουν (δεν τους νοιάζει άλλωστε-με γεια τους με χαρά τους) αφορά το Ποντιακό ζήτημα: την προσπάθεια δηλαδή των Ελληνοποντίων να προσαρτηθούν στο ελληνικό κράτος ή να δημιουργήσουν αυτόνομη Ποντιακή Δημοκρατία ή-όταν είδαν τα σκούρα-να συγκροτήσουν με τους Αρμένιους Ποντοαρμενική Ομοσπονδία. Όλα αυτά την περίοδο 1918-1922. Προφανώς τίποτα από αυτά δεν τελεσφόρησε.

Φυσικά το όλο ζήτημα είναι πολύ ενδιαφέρον. Αποδεικνύει ότι, τουλάχιστον εκείνη την εποχή (ας είμαστε αισιόδοξοι όσο κι αν η πραγματικότητα δικαιώνει την Ιστορία) "η διπλωματία εις των ζητημάτων των υποδούλων λαών την λύσιν προβαίνει μόνον όταν ταύτα τίθενται προ αυτής υπό την οξυτάτην μορφήν της εθνικής εξεγέρσεως", η άποψη είναι του Ελ. Βενιζέλου. Και άλλωστε αφού παρακολουθούμε στο βιβλίο της κατεύθυνσης την επιτυχή προσάρτηση της Κρήτης στην Ελλάδα είναι μόνο λογικό να μάθουμε και την αντίθετη περίπτωση.

Όμως αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πώς επέτρεψε το Υπουργείο Παιδείας να εξετάζονται οι μαθητές πανελληνίως σε ένα τόσο κακογραμμένο κεφάλαιο. Το πρώτο του μέρος ασχολείται με τους λόγους ακμής της περιοχής του Πόντου και της ισχυρής οικονομικής θέσης των Ελλήνων εκεί. Παρόλο όμως που η ιδέα είναι πολύ καλή, το όλο περιεχόμενο είναι απαγορευτικό.

Παραδείγματος χάριν είναι δυνατόν να απαιτείς από έναν μαθητή να αποστηθίσει σε αυτό:
"...η αγροτική παραγωγή περιελάμβανε σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, όσπρια, γεώμηλα, πορτοκάλια, μήλα και άριστα καπνά...". Τι με νοιάζει εμένα αν παρήγαν πατάτες ή αγγούρια;
Ή "...δεν υπήρχε χωριό χωρίς δική του εκκλησία και σχολείο. Σύμφωνα με τη στατιστική του Παναρέτου ζούσαν στις έξι επαρχίες του Πόντου 697.000 Έλληνες ενώ σύμφωνα με το Λαμψίδη υπήρχαν 1890 εκκλησίες, 22 μοναστήρια, 1647 παρεκκλήσια και 1401 σχολεία με 85.890 μαθητές...."

Είναι δυνατόν να τα μάθει κανείς αυτά τα πράγματα;
Είναι δυνατόν αυτό που πρέπει να συγκρατήσει ένας μαθητής που επιλέγει να ασχοληθεί με την Ιστορία σοβαρά να είναι πόσα μοναστήρια και πόσα ξωκλήσια είχε ο Πόντος στην αρχή του 20ού αιώνα ή μήπως αν παρήγαν κριθάρι και καλαμπόκι ή μπανάνες και σταφίδες;

Ή μήπως αυτό που θα έπρεπε πραγματικά να μας διδάσκεται είναι η πραγματική επιθυμία αυτών των ανθρώπων να προσαρτηθούν στην Ελλάδα και οι παράγοντες που οδήγησαν στην αποτυχία αυτού του ονείρου, κάτι που στο βιβλίο γίνεται μόνο επιδερμικά.

Μήπως αυτό που αξίζει να δούμε από τον αγώνα των Ποντίων και να τους θαυμάσουμε γι' αυτό είναι ότι προώθησαν τα αιτήματά τους ειρηνικά, μέσω του Συνέδριου Ειρήνης των Παρισίων (1918-1919), Παν-ποντιακών συνεδρίων, διπλωματικών προσεγγίσεων και διαλόγου; Πράγμα που κάνει ακόμα πιο αξιοθαύμαστη και δραματική αυτή τους την προσπάθεια αφού δεν απέδωσε.

Μήπως αυτό που πρέπει να δούμε είναι ότι η αντίληψη της αυτοδιάθεσης των λαών ποτέ δεν εφαρμόστηκε τότε όπως δεν εφαρμόζεται και σήμερα γιατί οι λαοί "πουλιούνται και αγοράζονται" από άλλους-χώρες, ηγέτες, εν τέλει συμφέροντα-τόσο άσχετα με αυτούς (πχ Μεγάλες Δυνάμεις) όσο και σχετικά (πχ τη χώρα στην οποία βρίσκονται, τη χώρα στην οποία θέλουν να προσαρτηθούν κλπ).

Συμφέροντα που πολύ πρόθυμα συμμετέχουν σε Συνέδρια "Ειρήνης" και διακηρύσσουν με βερμπαλισμούς και κατεβατά την υποστήριξή τους στην αυτοδιάθεση των λαών και προχωρούν σε διακρατικές συζητήσεις αλλά που δε διστάζουν να επιτρέψουν τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 ούτε τη γενοκτονία των Ποντίων το 1919 ούτε τη σφαγή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1922 και την εξολόθρευσή τους στα τάγματα εργασίας.

Ηγέτες που παρασύρονται από μεγάλα οράματα, Μεγάλες Ιδέες, πανελληνισμούς ή παντουρκισμούς και τελικά επιτυγχάνουν μόνο Μεγάλες Καταστροφές, Μεγάλες Θυσίες, Μεγάλη Σφαγή. Την οποία αν ανήκουν στο στρατόπεδο των ηττημένων θρηνούν αυτοεξόριστοι μέχρι που-έχοντας κατά τη γνώμη τους θρηνήσει αρκετά-επιστρέφουν σαν να μην έγινε τίποτα ή για την οποία αν ανήκουν στους νικητές κομπάζουν και γιορτάζουν για να την αρνηθούν όμως στο διεθνές προσκήνιο.


Εγώ πάντως ως μαθήτρια στην Ιστορία κατεύθυνσης υποτίθεται πως έμαθα πόσες επιχειρήσεις ήταν ελληνικές στην Αμισό στα τέλη του 19ου αιώνα και πόσες εκκλησιές υπήρχαν τότε στον Πόντο και αυτά θα πρέπει να γράψω.


Και αναρρωτιέμαι τελικά μήπως όλες μου αυτές οι απορίες είναι απαγορευτικές για το Υπουργείο Παιδείας που μας θέλει να μένουμε εκεί, στις εκκλησιές και στα νούμερα... Μήπως βομβαρδίζοντάς με με νούμερα, ημερομηνίες, άχρηστες λεπτομέρειες θέλει να μείνω ακριβώς σ αυτό.


Συγγνώμη, Υπουργείο Παιδείας. Ξεστράτισα αλλά θα ξαναβουλιάξω στην απαιδευσεία που μου παρέχεις.


ΥΓ: Το κεφάλαιο αυτό δεν έχει περάσει από κριτική επιτροπή όπως τα άλλα τέσσερα.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Θρησκευτική Εκπαίδευση

Παρασκευή πρωί και έχω ήδη αργήσει 5 λεπτά για το μάθημα (την έχω αυτή την κακιά συνήθεια-εγώ και άλλα 10.000.000 Έλληνες). Βέβαια το πραγματικό μου πρόβλημα με αυτήν την καθυστέρηση ήταν ότι ο καθηγητής που έχω την Παρασκευή το πρωί νευριάζει πιο γρήγορα κι από τον Κακαουνάκη και το να καθυστερήσεις στο μάθημα σε βάζει αυτομάτως στη μαύρη λίστα. Τέλος πάντων, μπαίνω κι εγώ βιαστική στο χώρο του σχολείου και τι να δω;

Το σχολείο να έχει ήδη μαζευτεί στην εκκλησία (δυο βήματα παραπέρα) και το διευθυντή μαζί με 2-3 άλλους καθηγητές σε ρόλο αστυνομικού να φροντίζουν ώστε να μπουν όλοι στην εκκλησιά. Ο διευθυντής πια να μπαίνει και να βγαίνει, να μπαίνει και να βγαίνει απ'την εκκλησία μην τυχόν κι έμεινε κανένας απ'έξω και τον κάψει ο Θεός. Καλά για δικαιολογίες του τύπου "με ζαλίζει το λιβάνι" δεν το συζητώ. Ο καθηγητικός σύλλογος είναι της άποψης ότι πρέπει να έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με τα ελαττώματά σου για να τα υπερνικήσεις και συνεπώς ο μόνος τρόπος να πάψεις να ζαλίζεσαι απ' το λιβάνι είναι να μπεις σε ένα χώρο και να μαστουρώσεις απ' αυτό.

Βέβαια εγώ και μια άλλη κοπέλα μείναμε έξω απ' την εκκλησία. Πράγμα που μας κόστισε-αρχικά-μια ειρωνική ερώτηση από έναν καθηγητή και μια μετάθεση (από το προνομιούχο μέρος του υπόστεγου σε μια καταβρώμικη γωνία του, μπροστά από μια σκουριασμένη πόρτα που πιθανόν οδηγεί στο καμπαναριό) μετά την εξομολόγηση των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων (δηλαδή την εξομολόγηση της έλλειψης οποιονδήποτε θρησκευτικών πεποιθήσεων). Βέβαια σ' αυτό το "ευάερο", "ευήλιο" και "διαμπερές" (κλειστό από 3 πλευρές) μέρος δε μείναμε για πολύ...

Κατ'αρχήν ξέρατε πως δε θυμιάζουν μόνο μέσα στην εκκλησία αλλά και στο προαύλιο; Για ποιον θυμιάζουν εκεί; Για τα ζωύφια κάθε είδους (μύγες, κουνούπια, αράχνες, σαμιαμίδια, αθέους) που βρίσκονται εκεί; Μήπως είναι κάποια μορφή διεστραμμένης, συγκαλειμμένης εκδίκησης για όσους αρνούνται να μπουν και να δουν την "παράστασή";

Τέλος πάντων, λίγο μετά τη μετατόπισή μας, να σου μια γριά (ίσως θα 'πρεπε να πω ηλικιωμένη γριούλα αλλά είμαι σίγουρη πως αυτή βγήκε για να μας εκδικηθεί που κάτσαμε απ' έξω) με το θυμιατό και δός του να θυμιάζει. Κι όσο η άλλη κοπέλα που κατσε έξω μαζί μου έκανε πως έβηχε απ' τον καπνό άλλο τόσο να θυμιάζει η γριά! Για να μην τα πολυλογώ, κάτι σχετικό μου 'πε η άλλη κοπέλα αλλά αρκετά δυνατά ώστε να ακουστεί και μέσα στην εκκλησία.

Και αμέσως βγαίνει ο προηγούμενος καθηγητής και μας στέλνει στην τάξη μας (υποθέτω ότι το έκανε για να μας τιμωρήσει). Λες κι είχαμε εμείς ζητήσει να κάτσουμε μες στην υγρασία έξω από την εκκλησιά και να βαριόμαστε. Φυσικά στην αυτονόητη ερώτηση "θα πάρουμε απουσίες;" νομίσαμε ότι θα πάθει έμφραγμα και φώναξε "εσείς 18 χρονώ για την απουσία έρχεστε στην εκκλησία;!". Λες κι έχουμε-άθεοι άνθρωποι-άλλο λόγο να πάμε στην εκκλησία! Ε, αφού μας έδωσε το λόγο του ότι δε θα πάρουμε απουσία φύγαμε-άλλο που δε θέλαμε.

Κι εγώ σας ρωτάω:Γιατί πρέπει εγώ να χάσω 2 σχολικές ώρες και μάλιστα κατεύθυνσης για να κάθομαι σε μια καρέκλα και να χαζεύω το κενό ή για να πάνε κάποιοι να προσευχηθούν ομαδικά τη στιγμή μάλιστα που μπορούν να το κάνουν αυτό οποιαδήποτε Κυριακή πρωί που είναι και αργία γι' αυτό το λόγο; Γιατί πρέπει να πληρωθεί αυτός ο καθηγητής για να με προσβάλλει τοποθετώντας με σε μια γωνία για να μη με δουν κι άλλοι και θελήσουν να βγουν έξω κι αυτοί επειδή εγώ δε συμμερίζομαι τις θρησκευτικές του αντιλήψεις όποιες κι αν είναι αυτές; Γιατί πρέπει αυτός ο άνθρωπος να πληρωθεί για να με πάει εμένα 2 βήματα πιο κάτω στην εκκλησία και να μου στερεί εμένα αυτό που δικαιωματικά μου ανήκει: τις 2 ώρες μάθημα που χάνω και που-εφόσον δε θέλω να πάω στην εκκλησία-δικαιούμαι να μου προσφέρουν;

Γιατί να αφιερώνουμε 2 σχολικές ώρες για να πάμε στην εκκλησία και δεν αφιερώνουμε σχεδόν καμία για να πάμε σε μια θεατρική παράσταση, στον κινηματογράφο, σ' ένα μουσείο, σ' έναν αρχαιολογικό χώρο (που από ιστορία έχουμε μαύρα μεσάνυχτα και που στην ιστορική μας άγνοια στηρίζονται τόσοι και τόσοι για να υποστηρίξουν κατά το συμφέρον τους τόσα ψέματα) ή να βοηθήσουμε στην αναδάσωση του δάσους της Χαραμίδας και να καθαρίσουμε κάποια απ'τις τόσο όμορφες ακτές που έχει η Λέσβος αλλά που δυστυχώς είναι γεμάτες από τα σκουπίδια των ασυνείδητων; Να κάνουμε κάτι ουσιαστικό, οτιδήποτε!

Μήπως υπάρχουν κάποιοι που προτιμούν να πιστεύουμε σε έναν καλύτερο κόσμο μόνο μετά θάνατον και όχι προ θανάτου;

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008

Αντίλογος δίχως Λόγο

Στην Έκφραση-Έκθεση ως σχολικό (και πανελληνίως εξεταζόμενο μάθημα) αλλά και σε κάθε πραγματικά δημοκρατική κοινωνία (γιατί μόνο εκεί μπορεί να υπάρξει πλουραλισμός) κάθε επαρκώς τεκμηριωμένη θέση είναι σεβαστή. Αυτός είναι κατά κάποιο τρόπο ο χρυσός κανόνας που δίνει στο μάθημα "έκφραση-έκθεση" μια όσο το δυνατόν αντικειμενική βαθμολόγηση και στη δημοκρατική "έκφραση-έκθεση" το δικαίωμα να ακουστεί.
Αυτός ο χρυσός κανόνας είναι ακόμα πιο πολύτιμος όταν γίνεται λόγος για θέματα αμφιλεγόμενα στα οποία δεν έχει ακόμα βρεθεί (και ίσως να μη βρεθεί ποτέ) μια καθαρά σωστή και μια καθαρά λανθασμένη άποψη.
Πάρτε για παράδειγμα την κλωνοποίηση. Μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι η ανάπτυξή της θα δώσει τη δυνατότητα να κατασκευαστούν όργανα, ιστοί, μοσχεύματα σώζοντας έτσι τόσους ανθρώπους που λόγω αυτής ακριβώς της έλλειψης πεθαίνουν; Μπορεί όμως και πάλι κανείς να αρνηθεί το τεράστιο κόστος που ίσως έχει αυτή ακριβώς η δυνατότητα;
Η απάντηση πίστευα ότι είναι καθαρά "όχι" μέχρι την Πέμπτη: η καθηγήτρια της έκθεσής μας απέρριψε (με ένα χαμόγελο που θα έβλεπες στο πρόσωπο νηπιαγωγού που απευθύνεται σε καθυστερημένο νήπιο) τις αντιρρήσεις που ακούστηκαν ενάντια στην κλωνοποίηση από αυτές που ήταν ηθικής μέχρι πολιτικής και ανθρωπιστικής φύσεως ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Η απάντησή της; Όχι κανένας εμπεριστατωμένος αντίλογος αλλά μία μόνο φράση: "Η κλωνοποίηση είναι καλή"!
Και αυτή η γυναίκα θα μας διδάξει να ζυγίζουμε ένα ζήτημα από κάθε πλευρά πριν αποδεχτούμε μια άποψη...

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Λογική & Ευαισθησία

Από το νηπιαγωγείο μέχρι την Γ' Γυμνασίου-άντε Α' Λυκείου άμα το επιλέξει κανείς-προβλέπονται τα εικαστικά ως μάθημα. Σκοπός βέβαια του μαθήματος δεν είναι να σου μάθει ένα μάτσο σάχλες-ατέλειωτα κατεβατά που τα βαριέται μέχρι κι ο καθηγητής-αλλά να σ' αφήσει να πεις με τη βοήθεια κάποιου "βοηθού"-κι όχι καθηγητή, η φαντασία δε δίδάσκεται-αυτό που νιώθεις, να δημιουργήσεις, να εκφραστείς με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό και σίγουρα πιο πρωτότυπο από τον πεζό, τυποποιημένο λόγο που επιβάλλεται στα άλλα μαθήματα. Ας μην κρυβόμαστε: η ζωή μας θέλει φαντασία, χρώμα, δημιουργικότητα!
Τι συμβαίνει λοιπόν όταν αφού αφαιρέσεις την καλλιτεχνική παιδεία από τους ανθρώπους που την έχουν περισσότερο ανάγκη-τους νέους-τους φορτώνεις με ασήκωτους τόμους γεμάτους στείρες, κρύες γνώσεις που δεν μπορούν να τους πλησιάσουν, να τους αγγίξουν, να τους αγκαλιάσουν; Νέους που έχουν ανάγκη να αισιοδοξούν, να ελπίζουν, να δημιουργούν και να φαντάζονται-κάτι που καθώς μεγαλώνουμε όλο και μας στερείται! Τότε οι νέοι τι κάνουν; Τότε οι νέοι ζωγραφίζουν σκίτσα πάνω στις "βαρυσήμαντες" γνώσεις σας! Σκίζουν τις "ανεκτίμητες" σελίδες σας και φτιάχνουν βαρκούλες και πετάν πλαστελίνες στην σκληρή "λογική" που θέλετε να τους επιβάλλετε!
Οι συμμαθητές μου τις προάλλες έφεραν πλαστελίνη στο σχολείο. Αγνοώντας παντελώς τους καθηγητής έφτιαξαν ένα δικό τους πηγαδάκι και έπλασαν ό,τι κατέβασε ο νους τους. Όλοι-μαζί και εγώ-το θεώρησαν δείγμα ανωριμότητας. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που οι συμμαθητές μου δείχνουν τέτοια δείγματα ανωριμότητας. Όμως τελικά μήπως αυτό που πρέπει να εξάγουμε από αυτή τη συμπεριφορά δεν είναι ότι "κάποια παιδιά απλώς αρνούνται να μεγαλώσουν"; Μήπως αυτό που πραγματικά είναι η άρνησή τους να υποστούν ακόμα μία χρονιά άψυχου διαβάσματος; Μήπως δείχνουν στους καθηγητές ότι το μάθημά τους δεν τραβάει τους μαθητές; Μήπως τελικά επαναστατούν-έστω και χωρίς να το ξέρουν-σε μια πραγματικότητα που προσπαθεί να περιορίσει τη φαντασία τους και να τη βάλει σε πολύ στενά καλούπια, να την τειχίσει με πέτρινα, απόρθητα τείχη από τα οποία δε θα μπορεί να ξεφύγει;

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Γυναικεία περηφάνεια

Αφήστε όλες τις θεωρίες για ανωτερότητα του ανδρικού φύλου γιατί βρέθηκε η βιολογική απόδειξη ότι οι γυναίκες είναι καλύτερες! Και τη βρήκε-ποιος άλλος;-ο (φιλόλογος) καθηγητής κοινωνιολογίας μας Ι.Α.. Μην περιμένετε να ακούσετε τίποτα για εγκέφαλους και βλακείες, η απάντηση είναι πολύ πιο απλή: ο οργασμός της γυναίκας είναι 9 φορές ισχυρότερος απ' αυτόν του άντρα. Ξέρω τι λέτε όλοι τώρα: Ουάου! Οφείλω να ομολογήσω ότι ως γυναίκα αυτό με κάνει πραγματικά περήφανη...
Να αναφέρουμε ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι το είχαν ανακαλύψει αυτό 2 1/2 χιλιάδες χρόνια πριν. Όχι σαν τους σύγχρονους επιστήμονες που είναι για τα μπάζα!

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

Τύφλα νά'χει ο Μπαμπινιώτης

Τελικά ο Χριστόδουλος πέθανε; Ή μήπως ψόφισε; Υποθέτω ότι η διαφορά στα δύο αυτά ρήματα βρίσκεται στο άτομο: αν συμπαθούσε ή όχι τον Χριστόδουλο. Γιατί για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη μπορεί τα κανάλια να θέλουν το Χριστόδουλο έναν άνθρωπο αγαπητό σε όλους αλλά αυτό δε στέκει-πολλοί ήταν αυτοί που χάρηκαν που "κοιμήθηκε" ο αρχιεπίσκοπος.
Όμως τι τα πολυσυζητάμε; Αν θέλετε να μάθετε για την πραγματική σημασιολογική διαφορά των δύο εννοιών και γιατί το δεύτερο είναι μια "ατυχής γλωσσική επιλογή" για το θάνατο του αρχιεπισκόπου, ξεχάστε Μπαμπινιώτη, Τεγόπουλο-Φυτράκη και ό,τι άλλο λεξικό έχετε σπίτι σας. Εδώ οι καλοί γλωσσολόγοι! Με την καθοδήγηση της αξιότιμης κυρίας Μ.Μ. (που από ένα παιχνίδι της τύχης έχασε την έδρα γλωσσολογίας στη Φιλοσοφικη σχολή κι έτσι κατέληξε καθηγήτρια αγγλικών) και με τη συνδρομή λαμπρών μυαλών της Ελλάδας (που αυτό τον καιρό μελετάνε τη χημική σύνθεση των καλλιντικών και την επίδρασή της στο δέρμα) ελάτε να κατανοήσετε την σωστή χρήση αυτών των ρημάτων!
Σημείωση:στο διάλογο μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε. Αρκεί η άποψή σας να μην κριθεί λανθασμένη. Τότε θα πρέπει να βγάλετε το σκασμό.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

2+2=?

Ως γνωστόν οι μαθητές πρέπει να δώσουν 6 μαθήματα στις πανελλήνιες. Και ως γνωστόν 1 από αυτά μπορούν να το διαλέξουν εκείνοι (ανάμεσα σε μόνο 4 βέβαια). Μήπως αυτό σημαίνει πως τα υπόλοιπα 3 είναι για τα μπάζα; Μήπως σημαίνει πως αν διαλέξεις τη Φυσική δε θα πρέπει να μάθεις τι είναι το AIDS και πώς αυτό μεταδίδεται ή ότι αν διαλέξεις την Ιστορία δεν πρέπει να μάθεις ότι όταν το φως περνάει από ένα πρίσμα αναλύεται σε διάφορα χρώματα;
Ή μήπως το ότι διάλεξες τη Βιολογία σημαίνει ότι δεν πρέπει να μάθεις να βγάζεις ένα μέσο όρο;! Αν είναι ποτέ δυνατόν, απόφοιτοι Ενιαίου (ή Γενικού, κάθε λίγο το αλλάζουν...) Λυκείου, να μην μπορούν να βγάλουν ένα μέσο όρο και να τραβήξουν δυο γραμμές να κάνουν ένα διάγραμμα! Και μάλιστα να έχουν το θράσος να απλώνουν στα θρανία τους τόμους της κατεύθυνσης ή της Βιολογίας και να θεωρούν ότι αθωώνονται επειδή επέλεξαν διαφορετικό μάθημα!
Ακόμα χειρότερα: να σου λένε ότι δεν μπορούν να βγάλουν τη μέση τιμή γιατί δεν καταλαβαίνουν μαθηματικά! Αν αγνοήσουμε το γεγονός ότι μόνο στοιχειώδεις γνώσεις αριθμητικής απαιτούνται, γεννιέται η απορία: πώς πέρασες όλες τις τάξεις από το Δημοτικό μέχρι τη Β΄Λυκείου κι έφτασες στη Γ΄Λυκείου χωρίς να ξέρεις βασικά πράγματα, και έχεις και την απαίτηση να μπεις στο Πανεπιστήμιο!

Και ύστερα σου φταίει το σύστημα...